در طول 4 سال ریاست جمهوری مردی چون محمود احمدی نژاد و وزارت وزرایی چون مشایی، دیدن واژه ی "گاف" در تیتر خبرگزاری ها و وبلاگ ها و گاها روزنامه ها آنقدر عادی شد که هنگام انتخابات اگر غریبه یا آشنایی در خیابان می دیدتت و یک سی دی به دستت می داد و می گفت: " گاف های احمدی نژاد! " تعجب نمی کردی و ندیده، لبخند می زدی به یادآوری بعضی خاطرات تلخ و تاسف برانگیز این 4 سال.

امروز، درست زمانی که محمود احمدی نژاد بدون مشروعیت سیاسی و بیش از آن، بدون محبوبیت و مقبولیت مردمی ای که خود بهتر از هرکس دیگر به آن واقف است، در قامت رییس جمهور ایران ظاهر شده و هنوز آنقدر اعتماد بنفس از دست رفته ی خود را بازنیافته که اظهار نظرهای صریحی درمورد مسائل غیر متعارف و حتی متعارف کشور بکند و تبدیل به گاف ها و نود سیاسی های دیگری شوند، گاف ها یی که حاصل فراموشی ناشی از دروغگویی است را، از شورای نگهبان و صدا و سیما و خبرگزاری های وابسته به دولت و روزنامه هایی چون کیهان می بینیم. این گاف ها نه خنده به لبمان می آورد نه رضایت به دلمان. این اشتباهات ، تنها افسوسمان را برای دست روی دست گذاشتن این چند سالمان و پشتکارمان را برای گرفتن حقمان بیشتر می کند چراکه حالا دیگر ایمان داریم قدرتمندان کم هوش، توانایی حفظ قدرتشان را در مدت طولانی ندارند و نخواهند داشت- هرگز.

محسنی اژه ای وزیر اطلاعات دولت نهم در برنامه ی گفتگوی ویژه خبری اعلام می کند که اگر تقلبی صورت گرفته بود برگه های آرای بازشماری شده صاف و بدون تا می بودند که چنین چیزی ممکن نبوده در حالیکه چند ساعت قبل یا بعد از آن حرف ها سایت حامی دولت عکسهایی از بازشماری را منتشر می کند که در آن هیچ رایی تا نخورده است.

عکس هایی را منتشر می کند که در یکی از آنها با یک دستخط و یک رنگ خودکار روی چند برگه نوشته شده محمود احمدی نژاد.

عکس هایی را منتشر می کند که در آن، صندق انتخابات شورای شهر تهران هم در میان صندق های انتخابات ریاست جمهوری وجود دارد.

و روزنامه ی کیهان نامه ی یک دختر 15 ساله ی خیالی را منتشر می کند که دارد از حضورش در انتخابات سال 76 خاطره تعریف می کند در حالیکه آن موقع 3 سال داشته است! 

این گاف ها اما نه خنده به لبمان می آورد نه رضایت به دلمان. این اشتباهات ، تنها افسوسمان را برای دست روی دست گذاشتن این چند سالمان و پشتکارمان را برای گرفتن حقمان بیشتر می کند چراکه حالا دیگر ایمان داریم قدرتمندان کم هوش، توانایی حفظ قدرتشان را در مدت طولانی ندارند و نخواهند داشت- هرگز.

بیش از 15 روز قبل از انتخابات، درست زمانی که اعلام شد تعداد صندوق های سیار 14000 تا هستند، محتشمی پور هشدار داد که تردید و سخت گیری در اجرای انتخابات این دوره جایز است. روال سال های گذشته این بود که 7_5 درصد از تعداد کل صندوق ها باید صندوق سیار  باشد و در این دوره از 46000 صندوق 14000 صندوق آن، سیار است و این یعنی حدود 33 درصد از کل صندوق ها و همانطور که ناآگاه ترین افراد هم می دانند، هیچ یک از نامزدها نمی توانند نماینده ای برای صندوق های سیار داشته باشند و این به معنای عدم نظارت و حضور اعضای کمیته صیانت از آرا بر روی 33 درصد از صندوق ها است.

تاسف مردمی که این ها را دیده اند و می دانند، از آن است که برای تقلب و تخلف، از ساده ترین و نخ نماترین راه ها استفاده شده است و این، نشان دهنده ی چیزی نیست جز حماقت مجریان و احمق پنداشتن مردم. راه های تعبیه شده برای تقلب و تخلف در انتخابات، آنقدر ساده لوحانه و دم دستی بود که برای اعضای شورای نگهبان نه 5 روز، که 500 روز دیگر هم کافی نخواهد بود. چرا که اندیشیدن فکر چاره ای برای توجیه و درست و راست کردن تمام این بدیهیات، کاری ست نشدنی. نشدنی به اندازه ی پنهان دائمی حقیقت. و تاسف مردم از آن است که ای کاش خرد این افراد، لااقل با عمری که خدا تا امروز بهشان داده است برابری می کرد و تاسف مردم از آن است که ای کاش شناخته می شدند...لااقل آنقدری که خیالشان راحت باشد کسی چهارپا فرضشان نکرده است...

تو...تویی که به گمانت قدرتمند تر هستی از خیل عظیم مردم. ایستادی و ادا در آوردی.ادای گریه کردن را ... ادای بغض کردن را...و ناشیانه صدایت را لرزاندی...ومن و تمام کسانی را که فردای آن روز در خیابانها ریختند و تمام کسانی را که از پنجره ها نشان پیروزی نشان می دادند و تمام کسانی را که از ترس بیهوده جان از دست دادن، در خانه هایشان نشستند و دعا کردند... آن نمایش روز جمعه ی تو من و تمام آنها را عجیب به یاد تازه بازیگران بی استعدادی انداخت که گریه و تاثر را تنها در دورگه کردن صدا فهمیدند. و این نمایش تو، نه به دست "خبرنگاران" و "روزنامه نگاران" و "اصحاب رسانه" ای که همه ی این واژه ها را به لجن کشیده اند، که به دست افرادی که بی طرفیشان چون بی طرفی شورای نگهبان و صدا و سیمای تو نخواهد بود، در تاریخ ثبت خواهد شد. و بیش از آن، در ذهن مردم این سرزمین ثبت خواهد شد. اینکه تو با تمام قدرتی که داشتی زمانی رسید که خود را ناگزیر از چنگ زدن به نام مقدس کسی دیدی که ساده دلان، تو را نایب او روی زمین می دانند. مردم دست و پا زدن و تهدید کردن های تو را دیدند. مردم، حقارت و ضعف تو در برابر خودشان را آن زمان فهمیدند که  سپاهی هایت با گاز اشک آور و باتوم و تیراندازی هم نتوانستند ساکت نگهشان دارند و هرگز نخواهند توانست. ببینم تو شب ها فریادهای "الله اکبر" و "مرگ بر دیکتاتور" را می شنوی؟ 

یک طرف استودیو یک روحانی جوان بعنوان کارشناس مسائل خانوادگی نشسته است و طرف دیگر دو مجری برنامه "تصویر زندگی". حوزه ی تحصیلی و کاری جوان روحانی، تربیتی و اخلاقی است و علت دعوتش به برنامه ی تصویر زندگی که یک برنامه ی خانوادگی است هم صحبت در مورد "قضاوت در زندگی زناشویی" است. به نظر نمی رسید چندان ناخواسته باشد کشیده شدن بحث قضاوت و پیش داوری زن و شوهر درمورد یکدیگر و پیش داوری یکی از کاندیداها درمورد آرایی که خواهد آورد. صحبت های مرد روحانی گل انداخت و به جایی رسید که با بردن نام آقای موسوی ، او را مثال زد و گفت:" من یادم است که قبل از انتخابات آقای موسوی پیروزی خود را اعلام کرده بودند و پیش داوری ایشان باعث شد بعد از انتخابات وقتی آرا مشخص شد خیلی ناراحت بشوند و اتفاقات ناگواری که اخیرا شاهد آن هستیم بیفتد" این جوان روحانی که به حتم اگر کمی بیش از این، تجربه و سن و سال داشت و به پختگی می رسید هرگز اینطور ناشیانه از حوزه ی خانوادگی به حوزه سیاست وارد نمی شد، تمام درگیری ها و شکستن شیشه ها و آتش سوزی ها و تجاوز به خانه ها را به حامیان موسوی ربط داد و وی را به شوهری تشبیه کرد که پیش داوری کرده است که غذای امروز زنش خوشمزه نخواهد بود و همسرش هرچقدر هم دلیل و مدرک بیاورد که غذا را مثل همیشه پخته است باز شوهر باور نمی کند در مقابل، مجری زن میان حرف کارشناس برنامه پرید و گفت که البته این اتفاقات ناگوار از طرف هیچ کدام از نامزدها و حامیانشان تایید نشده و از خارج از کشور هدایت شده اند. مجری مرد هم که تا آنموقع احتمالا صداهای توی گوشی اش را گوش می داد و در فکر چاره بود با لبخند به دوربین نگاه کرد و به مخاطبان برنامه اطمینان خاطر داد که در حال تماشای یک برنامه ی خانوادگی اند نه سیاسی! کارشناس، اما با لبخند و لحنی که عجیب،  یادآور رییس جمهور فعلی کشورمان بود  تند وتیز تر به حرفهایش ادامه داد و گفت که این پیش داوری ها منجر به آشوب و جنایت شده. مجری مرد در میان سخنان مرد روحانی چندین بار پرید و گفت که "نه من این حرف را قبول ندارم" و "شما خیلی بدبینانه به قضیه نگاه می کنید" . در پایان بحث، کارشناس گفت:" حرف من این است. اگر آقای موسوی به این مسائل و اقدامات آشوبگرانه معترض هستند باید اعلام کنند" که هر دو مجری با هم گفتند که" اعلام کردند" و مجری زن ادامه داد:" در روزنامه های امروز من دیدم که ایشان اعلام کردند" و روحانی با همان لبخند خاطره انگیز(!) گفت:"اعلام کردند؟ خب من امروز روزنامه نخواندم"

و این مرد مصداق بارز حامیان احمدی نژاد بود با موضع گیری های صریح و اظهارات قاطع و اطلاعات ناقص. و آن دو مجری که اطمینان دارم دستور جمع کردن بحث را داشتند حرفهایشان را ادامه دادند و در عین بی طرفی، اطلاعات نادرست و نگاه بدبینانه ی کارشناس روحانی را تذکر دادند. این بخش از گفتگو، یادآور مناظره ی احمدی نژاد و موسوی بود نه از جهت موضع گیری های سیاسی دو طرف،  بل از جهت تقابل منطق، آگاهی و آرامش با تعصب، کم دانشی و تندروی. با تمام احترامی که برای اقوام و دوستانی ام که حامی تفکر و رفتار احمدی نژادی هستند قائلم، مهم ترین ویژگیشان را نمی گویم ناآگاهی اما کم آگاهی و عدم دسترسی به اطلاعات درست می دانم. و این همان آفتی ست که به جان مردم این کشور افتاده است و میرحسین از آفت کشش تحت عنوان " گردش آزاد اطلاعات" نام برد. قطع شدن سیستم اس ام اسی و فیلتر شدن تمام سایت های زیر درطول یک هفته که بعضی از آنها از مراکز اصلی گردش و تولید اطلاعات بودند(!) مهر تاییدی ست بر ادعای بالایم درمورد مهمترین ویژگی حامیان جریان حاکم: 

جمعیت، باورکردنی نبود. هماهنگی و وحدت هم . آرام نگه داشتن مردمی که سرتاسر مسیر میدان امام حسین تا میدان آزادی را پر کرده بودند معجزه بود. آن هم مردمی که درصد زیادشان تحریم کنندگانی بودند که نه دولت که نظام را قبول نداشتند و پیش از انتخابات، تمام حرفشان این بود که رییس جمهور از قبل تعیین شده است اما روز انتخابات آمدند پای صندق های رای. کم نمی شناسم کسانی را که پیش از این انتخابات، تنها یک مهر در صفحه ی شناسنامیشان خورده است و آن یا آری به خاتمی است یا آری به جمهوری اسلامی. حال، موسوی برخلاف خاتمی که بعضا در بزنگاه های تاریخ،احتیاط پیشه می کرد و تحمل و ماندن را بر طرد شدن از طرف صاحب منصبان نظام ترجیح می داد، کنار نرفته است و موضعی جز مخدوش اعلام کردن این انتخابات و برگزاری انتخابات مجدد اعلام نکرده است.اینکه موسوی تا کی می تواند بر موضع خود پافشاری کند و اینکه حامیان دانه درشت احمدی نژاد تا کی می خواهند تنها به تخریب اموال عمومی انتقاد کنند و درمورد اعتراض ها و راهپیمایی های میلیونی مردم ساکت بنشینند قابل پیش بینی نیست، همانقدر که ناامید نشدن مردم ایران بعد از چشیدن این همه تخلف و تقلب و شنیدن این همه دروغ.   

بهترین شعارهایی که داده شد به نظر اینها بود:  

ای احمدی به گوش باش / ما مردمیم نه اوباش!

رای ما رو دزدیدن...دارن باهاش پز می دن! 

تا احمدی نژاده/ هر روز همین بساطه!

عکس ها(1) عکس ها(2)